Omdat ik zo vaak de vraag krijg wat er met mijn zoon is heb ik besloten deze web-log te maken. Het vervelende is namelijk dat ik niet binnen een paar minuten een goed beeld kan schetsen wat er nu precies is.. Sterker nog diegene die de afgelopen jaren mijn zoon hebben onderzocht/begeleid zijn het niet altijd met elkaar eens wat betreft diagnoses! Wat in ieder geval uit een onderzoek is gekomen en waar de meeste het wel over eens zijn is dat hij hoogbegaafd is. binnen dat stuk hoogbegaafdheid zit een flinke kloof tussen het verbale- en performale( is handelend vermogen/ gedeelte, wat dus inhoud dat hij de dingen in zijn hoofd veel beter kan beredeneren dan dat hij tot uitvoer kan brengen Verder zijn er een aantal mensen die hem hebben onderzocht en hebben geconcludeerd dat er ook een vorm van autisme speelt en wel ASPERGER. Ook heeft hij een vorm van dyslexi en wel dysorthografie(hopelijk goed gespeld haha)dus het lezen gaat goed maar er zijn alleen problemen met schrijven. Voordat mijn kind op school zat hebben wij een hele intensieve tijd met hem gehad, (ik zal nog een stukje geschiedenis plaatsen elders op de pagina) het is nu wat gemakkelijker omdat ik de zorg kan delen met school en mensen die ons ondersteunen. Waar ik vooral tegenaan loop met mijn zoon is dat zijn gedrag heel anders is dan dat van de meeste kinderen van zijn leeftijd en dat de mensen van hem verwachten. Hij heeft er moeite mee om zich in te leven in anderen en zal vanuit dat oogpunt vaak egoistisch reageren, hij maakt soms (ongepaste) geluiden en weet niet goed hoe hij kontakt moet maken met anderen. Dat laatste gebeurt dan vaak op een verkeerde manier door bijvoorbeeld te duwen of vlakbij iemand te gaan staan en dan in eens een heel hard geluid te maken. Uiteraard wordt dit niet door iedereen op prijs gesteld…… Ook heeft mijn kind een aantal dingen waar hij heftig op kan reageren, zoals veel mensen bij elkaar, harde geluiden en onbekende situaties. Het kan dan een tijdje goed gaan en ineens is het genoeg geweest voor hem. Wanneer we bijvoorbeeld op een verjaardag zijn, merk ik dat het hem enorm veel energie kost om zich aan te passen. Ik ben dan ook nooit helemaal ontspannen, het is voor mij alsof ik altijd een antenne uit heb staan om alles zo goed mogelijk te kunnen laten verlopen en dat kost mij dus ook veel energie. Als het teveel wordt voor mijn kind kan hij andere kinderen slaan of zelf blokkeren dit houd in dat hij ergens gaat zitten en niets meer wil, de enige manier om dit te doorbreken is door hem letterlijk op te pakken en uit de situatie te halen. Met andere woorden naar huis dus! Met name de heftige reactie van mijn zoon en ons plotselinge vertrek zorgt nog al eens voor onbegrip bij andere mensen. Er is namelijk ook niets te zien aan mijn kind en vanwege zijn hoogbegaafdheid komt hij in gesprekken eerder heel goed over wat zijn gedrag nog moeilijker te begrijpen maakt voor de omgeving. Ook op school is het niet gemakkelijk voor de mensen om hem heen, gelukkig hebben we het redelijk getroffen met de school en doen zij vaak wel hun best voor tom. Voor de leerkracht een hele uitdaging dus! We hebben regelmatig overleg en ook tussendoor loop ik wel eens de klas binnen. Gelukkig gaat de werkhouding mijn kind nog steeds met kleine stapjes vooruit op school, cognitief heeft hij gewoon geluk dat hij zo slim is, daardoor kan hij de stof makkelijk oppikken ook al is hij niet altijd met zijn aandacht bij de les. een dag in de week bezoekt mijn kind het centrum voor creatief leren in sterksel waar hij graag naar toe gaat, ik zal een link toevoegen voor wie interesse heeft hun website te bekijken.(later toegevoegd:)Sinds september 2007 weten we dat onze jongste zoon ook hoogbegaafd is. Gelukkig zijn er bij hem geen andere diagnoses gesteld(aleen twijfelt men aan dislexy) en heeft hij een harmonieus profiel. Ik zal verder op deze pagina telkens stukjes plaatsen over wat mij bezig houdt en wat ik zoal beleef met mijn kinderen. Het zijn dus subjectieve stukjes die gaan over mijn kant van het verhaal!! groetjes jaco datum 2005

nb. voor diegenen die ons kennen ik heb gefingeerde namen gebruikt voor mijn kinderen, de oudste heet op deze pagina tom, de jongste job….

Vakanties blijven lastig voor Tom, vooral omdat het dan onduidelijker is wat er allemaal kan gaan gebeuren.
Ondanks dat ik trouw ’s avonds op zijn schoolbord schrijf wat er de volgende dag gaat gebeuren blijft het soms moeilijk.
Nu moet ik zeggen dat ik het door de dag heen niet eens zo sterk merk, het zijn meer de dingen die hij altijd als vervelend of lastig ervaart die dan ineens weer meer energie en creativiteit van mij vragen.
Een voorbeeld is het nagels knippen, waarover ik al eens eerder uitgebreid heb geschreven, dit is nu weer ineens een probleem.
Nou ja probleem, ik word geacht na elke nagel Tom aan te kijken waarna hij me verblijdt met een lach of me een vernietigende blik toewerpt al naar gelang ik volgens zijn maatstaven wel of niet goed geknipt heb.
Ik tel dan maar weer tot 10 en speel het spel braaf mee want ik weet uit ervaring dat wanneer ik dat niet doe het knippen nog veel langer gaat duren en zelfs kan uitmonden in een ware strijd oftewel een boos kind wat zich helemaal niet meer laat knippen.
Vanavond was ik dus aan het knippen en ik merkte dat Tom last had van de geluiden die Job, die uitgebreid aan het duiken was in bad produceerde.
Ik was al aan het bedenken hoe ik dit op een leuke manier kon oplossen toen Tom me voor was en tegen Job riep:”als je nu eens je hoofd onder water steekt en duizend keer blub,blub,blub zegt!”
Tot mijn verbazing stak Job meteen zijn hoofd onder en begon onverstaanbare klanken uit te stoten die waarschijnlijk van oorsprong als blub moeten hebben geklonken.
Ik keek Tom aan en moest er wel om lachen.
Tom lachte ook en verkondigde vastberaden:”Zo, die is wel even bezig.”
Nou, Tom had de woorden nog niet uitgesproken of Job kwam weer boven en riep trots:”Ik heb blub blub blub gezegd en daar achter aan  zei ik duizend keer!”
Tja, daar had Tom niet van terug en omdat Job en ik dubbel lagen van het lachen zag hij er toch ook wel de humor van in!!
Tja, af en toe is zijn kleine broertje net zo gehaaid als hij zelf is….
Nog een voorbeeld is stofzuigen.
Zodra de stofzuiger aangaat gaat bij Tom de volume knop ook open.
Niet dat hij dan harder gaat praten want dat zou ik volkomen begrijpen, nee, hij maakt zo ongeveer hetzelfde geluid als de stofzuiger zelf!
Het grappige daarvan is dat hij het zelf helemaal niet in de gaten heeft dat hij dat doet, het lijkt een reactie die hem als het ware overkomt.
Wanneer ik hem er op wijs dat hij geluid maakt stopt hij er ook meteen mee om er vervolgens 20 seconde later weer vrolijk mee verder te gaan.
Hij lijkt er zich totaal niet bewust van te zijn!
Bij wijze van test heb ik eens de stofzuiger een paar keer aan en uit gezet en ja hoor Tom stopte wanneer ik de stofzuiger uitzette en begon weer toen ik hem aanzette.
Ik moet zeggen dat ik nog steeds het plan heb om dit eens vast te leggen op film het is gewoon komisch om te zien en te horen.
Maar goed uit humaan oogpunt heb ik dus bedacht dat ik stofzuig wanneer Tom en job op school zijn.
Dat gaat dus prima behalve in de weekenden en de vakanties dan gebeurd het toch wel eens dat ik de stofzuiger pak gewoonweg omdat het dan echt nodig is dat ik toch een keer het huis schoonmaak.
Vorige maand heb ik een andere stofzuiger gehaald die stukken minder lawaai maakt, in de ijdele hoop dat dit voor Tom en ons minder hinderlijk zou zijn, maar helaas, vanochtend toen ik nog maar net mijn voet van de aan-knop had gehaald hoorde ik Tom al weer “meezingen”.

Het vervoer naar het CCL is enigszins opgelost.
Elke donderdag bel ik met de taxicentrale of er plaats is voor Tom om mee te rijden.
Op de ochtenden is er vrijwel altijd plaats en soms ook op de middag.
Waarom er geen vaste afspraken over gemaakt kunnen worden is mij niet geheel duidelijk maar goed, als dit de manier is waarop ze het bij het taxibedrijf willen dan bel ik wel braaf elke donderdag……
Vermoedelijk is er een plaats gereserveerd en is er een kind wat daar dan op de vrijdag- ochtenden geen gebruik van maakt en wil de taxi daarom geen vaste toezegging doen.
Nou ja in ieder geval scheelt het mij een hoop tijd en die kan ik dan in Job investeren.
Ik merk wel dat het meer tijd in Job investeren al wat vruchten begint af te werpen, hij is nu wat opener en ik zie hem ook meer lachen en plezier hebben en minder mopperen en huilen.
Gelukkig hoor ik hem op dit moment ook wat minder vaak roepen dat alles de schuld is van Tom en dat die altijd alles verpest.
Naar mijn idee ervaart Job dit dus op het moment wat minder, voor zover ik het kan observeren is het ook stukken minder want Tom zit nu goed in zijn vel en dat merken we met het hele gezin heel goed.
Nog steeds genieten dus!!!
Vorige week was de begeleidster van IE-Quest ziek en dat kon ik thuis goed merken.
Tom was veel onrustiger en zocht weer veel vaker zijn en mijn grenzen op… zo heb je dan meteen weer in de gaten dat het ook echt hard nodig is dat er een intensieve begeleiding ingezet is.
Ja, ik moet eerlijk toegeven dat ik al een beetje verwend was doordat alles tot nog toe zo vlekkeloos verlopen was….je went er zo snel aan ….dan is het wel goed dat je af en toe even teruggefloten wordt.
Maar ik moet zeggen dat het spreekwoordelijke emmertje wat bij mij vaak dreigde over te lopen nu nog maar halfvol zit en dat betekend dat ik wat meer ruimte heb om te incasseren als dat nodig mocht zijn!

Vandaag staan we met een foto in de krant bij een stukje van de provincie Brabant!
Een paar weken geleden was het busvervoer hier gratis en daar hebben we natuurlijk gebruik van gemaakt!
We hadden twee neefjes te logeren en zijn dus de volgende ochtend met zijn zessen op de bus gestapt, hadden we meteen iets leuks te doen, nou ja leuk, in ieder geval was het anders, omdat we normaal geen gebruik maken van de bus maar van de auto.
De kinderen vonden het wel interessant en vooral het knopje waar je op moet duwen als je uit wil stappen was in trek.
Niet handig als je meerdere kinderen hebt en maar een keer gebruik hoeft te maken van het knopje….en dan nog alleen op de terugweg.
Maar het probleem werd al snel door de kinderen zelf opgelost want er werd besloten dat Job en het oudste neefje samen met mij een halte eerder dan de rest van het gezelschap uit zouden stappen zodat er in ieder geval twee kinderen op de rode knop mochten duwen.
Voordat dit alles plaatsvond zijn we op de heenweg naar het station in den Bosch gegaan en daar uitgestapt (zonder knopje dus haha want de bus stopt daar vanzelf…)
Waarschijnlijk zagen we er met die vier kinderen uit als een braaf en modaal gezin.
We werden dan ook aangesproken door een journalist die vroeg of hij ons wat vragen mocht stellen over het (gratis) openbaar vervoer.
Nou ja, dat mag altijd dus we hebben keurig zijn vragen beantwoord.
Na het korte interview bleek dat het ook de bedoeling was dat we op de foto zouden gaan.
Leuk idee…. Vooral met vier kinderen die alle vier zelf willen bepalen op welke plaats ze willen staan en een fotograaf die daar zijn eigen ideeën over had!
Maar goed na wat heen en weer geschuif en enige bemoeienis van Sander en mij is het goed gekomen en staat er dus vandaag een keurig plaatje van een doorsnee gezinnetje in de krant.
Jammer alleen dat ze het interview hebben weggelaten er staat nu alleen een stukje tekst bij dat er onderzoek komt naar gratis busvervoer in Nederland.
De foto van ons heeft niet echt toegevoegde waarde, (behalve dat mijn kinderen de krant apetrots mee naar school hebben nu) dus ik kreeg op het schoolplein ook al de vraag wat onze foto bij het stukje deed haha!
Waarschijnlijk voor “ the five minutes of fame” die iedereen heeft.
Mwah dan had ik die journalist wel heel andere dingen willen vertellen…….