Woensdag moest Job nablijven voor een gesprekje met de juf.
Hij is blijkbaar veel met schuttingtaal bezig op school en had ook briefjes geschreven met lelijke dingen er op.
Juf vertelde ook dat hij soms geluidloos zit te schreeuwen in de klas dus dat de frustratie duidelijk zichtbaar is.
Daar schrik ik dan wel weer van…..
Er gaan dan meteen alarmbellen rinkelen, heeft hij het thuis te zwaar met een broer als Tom?
Luisteren wij niet goed genoeg naar hem? Ligt de frustratie op school?
Allemaal dingen die dan bij mij de revue passeren en waar ik geen duidelijk antwoord op heb.
Ook niet als ik het met hem bespreek.
Gisteravond was hij ook weer heel verdrietig het was een ROT-dag zei hij.
Na enig aandringen kwam het verhaal er uit, hij zat niet meer in een groepje op school, hij moest alleen zitten.
Er zal dus wel iets gebeurd zijn waardoor hij van de juf apart moest zitten.
Nou dat heeft in ieder geval indruk gemaakt dus ik hoop dat hij er van geleerd heeft maar ondertussen vind ik het als moeder ook wel zielig dat hij er zo intens verdrietig van is.
Af en toe zou ik willen weten wat er allemaal in dat koppie omgaat…..
Het kost mij ook enorm veel energie dat het niet allen Tom is waarvoor ik regelmatig op school moet komen maar dat ook bij Job niet alles van een leien dakje gaat.
Pffff ik zou willen dat er eens rust kwam en dat ik niet met regelmaat bij een van de juffen geroepen werd…….
Ik zou bijna gaan twijfelen aan mezelf als moeder.
Maar goed als ik dat ga doen is het hek van de dam dus ik blijf trouw aan mezelf!
Je krijgt wat je aankunt en deze kinderen hebben niet voor niets Sander en mij uitgezocht als hun ouders dus wij zullen het wel kunnen en anders leren we het wel!
Ik volg op het moment een tarot-cusus of eigenlijk al langer maar in dit nivo zijn we bezig met het uitzoeken van je geboorte horoscoop.
Het is wel verleidelijk om die ook eens voor de kinderen na te gaan met behulp van de kaarten.
Ik heb de geboortehoroscopen van hen omdat een oom van Sander zich daarmee bezig houdt en ze een tijd geleden eens gemaakt heeft voor ons en de kinderen.
Er is ook een stuk in de horoscoop wat gaat over hoe je als kind de gezins-situatie hebt ervaren.
Ik heb in mijn horoscoop de zegewagen liggen op dat stuk en die staat voor een warme en harmonieuze gezinssituatie waarin ik als kind gezien en geaccepteerd ben.
Ook is het de relatiekaart dus ik heb in mijn jeugd al geleerd dat relaties met anderen waardevol kunnen zijn.
Dus pap en mam als jullie dit lezen en nog twijfels hadden dan zijn die bij deze toch zeker weggenomen!!!(thanks xxx)
Maar goed je snapt dus dat ik erg nieuwsgierig ben naar wat er dan bij mijn kinderen ligt!!
Dan nog, wat er ook moge liggen het is dan toch het pad wat zij gekozen hebben en ook zullen moeten gaan, dat is wat zij gekozen hebben om te leren in dit leven.
Wij als ouders kunnen alleen maar ons best doen om hen daarin zo goed mogelijk te begeleiden en er zelf zo veel mogelijk van te leren!

Vorige week zijn we met Job op pad geweest om te testen.
We hebben er maar meteen een leuk dagje van gemaakt met winkelen en Mc Donalds.
De test zou eigenlijk 3 uur duren maar na twee en een half uur was Job al klaar.
Ben benieuwd wat er uit gaat komen ik heb werkelijk waar geen flauw idee……
Ik denk dat het feit dat hij eerder klaar was te maken heeft met zijn spanningsboog Job kan zich niet altijd even lang concentreren.
Even wachten nog op de uitslag die is op 12 april tot die tijd weten we dus nog niets.
Toen we na de test bij Mc Donalds zaten waren daar ook twee mensen met een verstandelijke beperking samen met een begeleider aan het eten.
Ik zag Job al kijken en ja hoor even later kwam de vraag: mama waarom zien die mensen er zo gek uit?
Omdat ik zelf 10 jaar lang met mensen met een verstandelijke beperking heb gewerkt heb ik altijd de neiging om te veel uit te weiden met het verstrekken van informatie, dus ik probeerde het kort te houden.
Ik heb uitgelegd dat deze mensen andersdenkend zijn en dat ze niet alles zelfstandig kunnen en dat er daarvoor een begeleider bij was.
Ook heb ik verteld dat het soms lijkt of ze nog kinderen zijn in een volwassen lichaam.
Daar moest Job even over denken toen hij klaar was met denken kwam hij hardop tot de conclusie dat zulke mensen dus altijd een kinderziel blijven.
Ik vond het prachtig geformuleerd!
Hij pakte heel mijn verhaal samen in een hele mooie zin waar alles mee gezegd was!
Super hoe zo’n kind de dingen zo mooi kan verwoorden, ik ben echt trots op hem!
We hebben natuurlijk aan job gevraagd wat hij allemaal gedaan had bij de test.
Dat was te moeilijk om uit te leggen zei Job maar hij wist nog wel dat hij tegen de mevrouw had gezegd dat hij het niet leuk vond op school.
Nou ja dat wisten we al en dat zal de mevrouw die de test afgenomen heeft wel vaker te horen krijgen denk ik zo…..

Tom verzameld altijd veel.
Het liefst dozen.
Het formaat maakt niet uit, schoenendozen speelgoedverpakkingen, dozen waar hij zichzelf in kan verstoppen als het maar een doos is!
Soms maakt hij dingen van die dozen, een robotpak, een stad en zelfs een paar keer een bijzet-tafel waar hij dan zelf in verborgen zit.
Dat laatste wordt dan opgetuigd met een kleed en naast de bank geparkeerd, een bezoeker wordt daarna met een tafel geconfronteerd waar aan de zijkant handen uitsteken waar je bijvoorbeeld je sleutels op kunt leggen, dit alles is natuurlijk vrij serieus dus is het zaak dat iedereen zijn lach in houd.
Maar goed, de verzameling dozen wordt telkens groter met behulp van welwillende familieleden en vrienden die ik ook zeer dankbaar ben wanner we een keer per maand naar het stortje gaan….) en zo stond vandaag zijn kamer weer eens helemaal vol met zeker 15 dozen.
Iedereen was de deur uit en ik vond het weer eens tijd voor de maandelijkse opruimbeurt.
Alle dozen bracht ik naar de berging en heb meteen zijn kamer weer eens goed schoongemaakt.
Morgen mag papa dus naar het stortje en die is daar ook weer blij mee….
Toen Tom thuis kwam uit het CCL vertelde ik hem dat hij eens op zijn kamer moest gaan kijken.
Het is altijd een spannend moment want soms moeten de dozen of na enige onderhandeling van mijn kant gelukkig maar een aantal van de dozen weer terug naar waar ze vandaan kwamen.
Ik was dus erg benieuwd naar de reactie van Tom.
Met een stralend gezicht kwam hij even later naar beneden en riep glunderend : er staat een nieuwe doos op mijn kast!
Ik moest even mijn hersens pijnigen maar al snel begreep ik wat hij bedoelde, in een van de andere grote dozen zat namelijk een hele mooie stevige schoenendoos die ik achteraan boven op zijn kast gezet had om nog even te bewaren.
Ik heb mijn gezicht in de plooi weten te houden toen ik tegen hem zei dat het verassing was…eerlijk gezegd had ik er al niet meer aan gedacht dat ik die doos daar had neer gezet en ik vond het ook knap dat hij dat juist opgemerkt had, terwijl zijn hele kamer totaal opgeruimd was!
Dat alle andere dozen weg waren was hem niet opgevallen of was blijkbaar niet belangrijk voor hem!
Zo zie je maar weer dat dingen heel anders kunnen lopen dan je denkt, ik had me al voorbereid op een hele onderhandeling met een teleurgesteld kind en nu stond er een heel gelukkig kind voor mijn neus!