Op de groep van Tom zijn ze nu met de laatste behandelfase bezig.
In de praktijk komt dit in het geval van Tom er op neer dat ze hem steeds terugwerpen op zijn zelfstandigheid.
Op momenten dat hij “vastloopt” en hulp vraagt geven ze hem die hulp niet maar laten ze hem zelf naar oplossingen zoeken.
Het blijkt dat dit voor Tom heel moeilijk is en dat hij daardoor soms in paniek raakt.
De paniek uit zich door te schreeuwen, proberen de leiding in het gesprek te nemen en hulp af te dwingen, dit alles om controle te houden op de situatie en, als niets van dat alles helpt, op de grond te gaan liggen en niet meer in staat zijn om iets te doen.
De groepsleiding kijkt nu in hoeverre Tom op die momenten zelfstandig kan functioneren en of het hem lukt om dan zonder hulp van zijn omgeving tot een oplossing te komen.
Tot nu toe lijkt het laatste niet het geval…
Als dat zo blijft heeft het gevolgen wanneer Tom weer naar huis komt.
25 november hebben we een gesprek over hoe het naar huis gaan zal gaan verlopen.
Ik ben wel op de hoogte gebracht van de nieuwe regeling die de overheid per 1 januari in gaat voeren: afbouwen en dus geleidelijk aan terug naar huis kan dan niet meer.
Er is dan alleen de mogelijkheid om intern te zijn of geheel thuis te verblijven.
Als we dus willen afbouwen zouden we het nu moeten opstarten.
De komende 2 weken moeten we dus bekijken of we nu gaan afbouwen of de behandeling nog even laten voortduren tot in het nieuwe jaar.
Het is ook afhankelijk van de bevindingen op de groep wbt de zelfstandigheid.
Mocht blijken dat het niet haalbaar is voor Tom dan willen we het terug naar huis gaan zo wie zo over het nieuwe jaar heen tillen zodat we de tijd hebben om alles goed te regelen.

Vanmiddag gesprek gehad met de arts over de afbouw van de medicatie.
Gelukkig is iedereen, groepsleiding, Tom en wij tevreden over hoe het nu gaat met Tom.
Eigenlijk merken wij en Tom zelf geen verschil.
De arts gaf aan dat we nu ook de risperdal konden gaan afbouwen en daar hebben we het even over gehad, op de een of andere manier zegt mijn gevoel dat we dat niet moeten doen en dat heb ik ook aangegeven.
Ze wees ons op de mogelijkheid dat we er over kunnen denken en haar altijd mogen bellen.
Dat doen we dan maar.
Vorig weekend ging het mis tussen Tom en Job toen we Tom terug brachten naar de groep.
Tom wil bij het afscheid nemen geen hand geven maar een high five en Job wil het precies andersom….
Tom werd er erg verdrietig van, mede doordat dit al vaker gebeurd is en het voor Tom voelt alsof de broers met ruzie uit elkaar gaan.
We zijn daarom terug gegaan naar de groep en hebben daar met de begeleidster van Tom erbij een gesprek gehad over het afscheid nemen.
Het was ontzettend knap hoe Tom zijn gevoelens onder woorden kon brengen tjee wat heeft hij dat goed geleerd zeg!
Hij gaf aan dat hij erg verdrietig werd van de manier waarop het afscheid nemen nu verliep en vroeg, nee.. zei zelfs letterlijk “ik smeek je”tegen Job om een high five te geven omdat handen geven voor hem volgens zijn zeggen moeilijk is.
Job was onvermurwbaar, hij vertelde dat hij nu eenmaal niet van high five houdt.
Tom reageerde met te stellen dat job koppig was en dat hij dat eerst zelf ook altijd was maar dat hij nu geleerd heeft dat het ook anders kan. (zelfinzicht!!)
Tja een padstelling dus!!
We hebben uiteindelijk afgesproken dat we van beide jongens verlangen dat ze erover na zouden denken wat een goede oplossing zou kunnen zijn.
Afijn, gisteren had Sander met Job participatie en toen dat klaar was gaf Tom Job een hand, daarna vroeg hij om en high five maar Job wilde er niet aan.
Gelukkig heeft Tom nu al wat toegegeven.
Het is wat, Ik kan me Job ook wel voorstellen, die heeft al zo vaak water bij de wijn gedaan in het verleden dat hij nu niet snel overtuigd raakt van de oprechtheid van Tom.
Gelukkig worden we een beetje geholpen door middel van de participaties waarbij Job nu vaak aanwezig is zodat we kunnen ‘oefenen” en naderhand tips en feedback van de leiding krijgen.