De ouderavond van de sova- training bracht gelukkig de oplossing voor het probleem van de cursus.
Alle ouders mochten vertellen hoe ze het vonden gaan.
Het ene nog enthousiastere verhaal na het anderen passeerde de revue.
Kinderen die mondiger, assertiever, spraakzamer en zelfs onder de tafel uitkwamen waar ze meestal zaten, wanneer ze iets moesten vertellen!
Tja daar zat ik dan.. inmiddels al wel door de wol geverfd dat het bij ons toch altijd anders gaat en dat we daardoor altijd opvallen, heb ik dus droog verteld dat Job het helemaal niet leuk vond en dat ik zelf ook andere verwachtingen had van de cursus en de cursusleidster.
Oei, dat was niet de bedoeling, dat ik dat hier even openlijk in de groep uitsprak, dat moest ik maar na de ouderavond nader toelichten.
Affijn ik had goed geluisterd naar de verhalen van de andere ouders en voor mezelf al bedacht dat deze problemen totaal niet overeenkwamen met wat er bij Job speelt.
Toen een van de cursusleidsters ook nog het woord “weerbaarheidstraining” in de mond nam was voor mij alles duidelijk!
De leerkracht van Job zat naast me en we hebben elkaar aangekeken en gelukkig dacht zij er precies het zelfde over en na kort overleg was het voor haar en mij duidelijk, Job gaat deze cursus niet verder doen!
Tja, mensen van de koffie-ochtend van HINT ik weet het, geen sova-training voor HB-kinderen, ik heb jullie verhalen wel gehoord maar ben er toch weer ingetuind haha!!

Volgens mij heb ik jullie nog niet gemeld dat Job mee mocht doen met sova-training.
Voor diegenen die het turbo-woord niet kennen het is sociale vaardigheidstraining.
Ik heb dit idee uiteraard niet zelf verzonnen, het was een idee van school.
Ik weet nog dat ik zelf bijna beledigd was toen we de brief kregen dat Job was uitgekozen (jawel het is een voorrecht) om mee te doen aan de sova-training.
Naar mijn idee was er weinig mis met het opkomen voor zichzelf van Job, het tegengestelde is eerder waar het mag wel eens een beetje minder.
Navraag bij de IB-er van school wiens naam onder de brief stond leverde me geen concrete voorbeelden op waarom Job zou moeten deelnemen.
Zij wist me te melden dat ze Job het jaar daarvoor(toen ze hem een dag per week les gaf) al in aanmerking vond komen voor een training omdat hij in haar ogen sociaal niet altijd even goed uit de hoek komt op school.
Op mijn vraag of er meerdere kinderen deel zouden gaan nemen met vergelijkbare problematiek wist ze me te vertellen dat het een diverse groep was maar dat er niet alleen kinderen meededen die niet mondig genoeg waren.
Verder verwees ze naar de juf die blijkbaar ook Job op de lijst had gezet.
Ik had er geen goed voorgevoel bij, moederinstinct?? Haha!
En vroeg de IB-er of ik contact op mocht nemen met maatschappelijk werk die de training zou gaan verzorgen op school.
Dat mocht.
Ik heb gebeld met hen, en uitgelegd dat het ging om een Hb-kind met een negatief zelfbeeld, en overheersend gedrag en hen gevraagd of dit paste binnen de training die zij geven.
Ik kreeg een positief antwoord.
Sander had ondertussen op mijn verzoek nog met de juf en de cursusleidsters gesproken en was overtuigd van de noodzaak voor Job om mee te doen aan de cursus.
Job wilde zelf ook enorm graag meedoen aan de cursus en had er helemaal zin in, waarschijnlijk hebben alle kinderen zin in een cursus als het maar onder schooltijd is en ze uit de les mogen…..haha!
Mijn gevoel was nog steeds niet goed maar alle informatie leek er toch op te duiden dat deze cursus Job goed zou doen, plus het feit dat hij enorm graag mee wilde doen gaf bij mij de doorslag om akkoord te gaan.
Al moet ik eerlijk zeggen dat ik sceptisch was…
Goed Job begint aan de cursus en al snel blijkt dat Job zelf helemaal niet weet waarom hij moet deelnemen aan de cursus, hij moet een opdracht invullen, daarin moet hij aangeven aan welke punten hij wil gaan werken, ze geven wel 20 voorbeelden maar Job komt tot de conclusie dat hij alles al kent en weet dus dat hij hooguit wil leren hoe hij meer vrienden maakt.
Ik vul het samen met hem maar in zoals hij het zegt maar vind het op zijn minst raar dat hij zelf niet goed weet waarom hij aan de cursus mee doet.
Ik kan het hem zelf ook niet goed uitleggen omdat ik het zelf ook niet helemaal begrijp, school heeft mij geen eenduidig antwoord kunnen geven hierop.
Afijn, elke week maak ik braaf de opdrachten, jaja ook voor de ouders zijn er opdrachten het is niet zo dat het kind een cursus doet , nee het hele gezin mag zo wat mee op cursus….
Gaande weg merk ik aan Job dat hij al wat minder enthousiast wordt en bij les 4 heeft hij er helemaal geen zin meer in en weigert zelfs om de opdrachten te doen.
De cursus is volgens hem saai en de opdrachten simpel….
Ik ben het grondig met hem eens maar ja dat wil ik natuurlijk niet tegen hem vertellen…..
Na les 4 volgt een telefoontje van een van de cursusleidsters dat Job zich niet aan de groep conformeert en dat hij het gezag van de cursusleidsters niet accepteert.
Ze vraagt mij wat ze hier mee aan moet.
“Story of my life” denk ik, hulpverleners die mij vragen wat ze met mijn kinderen aan moeten…..
Pfff wie is hier nu de maatschappelijk werker en trainer van de cursus… zodra een kind dus niet precies doet wat de cursusleidster voor ogen heeft wordt het ineens een probleem!
De juffrouw deed uitgebreid verhaal en het was me duidelijk dat ze even moest spuien.
Ik heb haar maar gelaten, het langs me heen laten gaan en me ondertussen weer eens bedacht dat ik toch eigenlijk met mezelf had afgesproken dat er niemand meer met mijn kinderen mocht werken die niet zelf hoogbegaafd is of tenminste affiniteit heeft met hoogbegaafdheid.
De cursusleidster stelde voor om na de ouderavond die een paar dagen later zou zijn even verder te praten.
Dat leek me een goed idee tenslotte kun je je afvragen bij wie het probleem nu ligt, past het kind niet bij de cursus of past de cursus niet bij het kind?
Ook wat betreft het niet accepteren van gezag vraag ik me af wiens probleem het in dit geval is, maar ja dat heb ik maar even voor mezelf gehouden haha.

Ik heb een boek gelezen over Asperger.
(een asperger relatie door gisela en Christopher slater- walker. Isbn 9057121891)
Ik kan dit boek aan iedereen die op een of andere manier met Asperger te maken heeft aanraden!
Het gaat weliswaar over een getrouwd stel dat beschrijft hoe de Asperger hun relatie beiinvloed maar ik vond er toch heel veel herkenning in en heb er weer van geleerd.
Een paar dingen heb ik hieronder overgenomen uit het boek omdat ik denk dat het jullie zal helpen Tom beter te begrijpen.
Wat me het meest geraakt heeft is hoe de partner van de man met asperger sommige dingen zo goed verwoord.
Ze schrijft bijvoorbeeld ik citeer: voor mij is het moeilijkste aan het Asperger-syndroom dat mensen zo snel geneigd zijn autistisch gedrag van een intelligent persoon als opzettelijk acosiaal en manipulatief te zien, terwijl het dat bijna nooit is…bij Aspergers is, voor iemand die niet bekend is met autisme, meestal geen duidelijk kenmerk aan te wijzen dat ondubbelzinnig duid op een handicap.
WBT communicatie:
Aspergers hebben moeite met het lezen van non-verbale communicatie waardoor ze een groot deel van de communicatie niet (goed) oppikken De vrouw schrijft:. Zelfs na 12 jaar met een Asperger te hebben samengeleefd, overkomt het me nog regelmatig dat ik zijn eenlettergrepige antwoorden ten onrechte als onaardig interpeteer. Ik praat met hem anders dan ik met anderen praat, en het is ook een hele inspanning, die misschien te vergelijken is met speken in een vreemde taal…. verder nemen Aspergers veel dingen letterlijk. Dus een vraag als “wil je koffie of thee?”zal een Asperger beantwoorden met “ja”. Iemand die niet autistisch is zal uit de context waarin de vraag wordt gesteld begrijpen dat de echte betekenis van de vraag was: “Wat wil je liever, koffie of thee?’ Men denkt bij dit soort situaties al gauw dat het opzet is, zo’n nutteloos, vaag antwoord, terwijl dat helemaal niet het geval is. .De mans schrijft:.Op doorsnee feestjes heb ik dezelfde problemen als alle Aspergers:onvermogen om deel te nemen aan “beleefde”gesprekjes( , ogenschijnlijk gebrek aan belangstelling voor anderen, onwil om mee te werken enz. Dit soort gelegenheden zijn voor Aspergers vaak ook slopend.Door het moeilijk in kunnen schatten van wanneer je aan de beurt ben om wat te zeggen in een gesprek, en het niet zien van non-verbale communicatie gaat er nog al eens wat mis. De vrouw: ..Verder is het voor iemand met Asperger moeilijk om deel te nemen aan alle daagse gesprekjes omdat die voor hen weinig betekenis hebben. Veel van dit soort gedachtenwisselingen tussen mensen die elkaar kennen gaan dus niet zo zeer om de woorden die worden uitgesproken, maar zijn eigenlijk een manier om te zeggen: “ik ben in je geïnteresseerd.” Op dat punt heeft een Asperger moeite met een gezellig gesprek, omdat hij zich niet bewust is van de werkelijke betekenis ervan. Daar komt nog bij dat alle woorden betekenis hebben voor hem. Aspergers gebruiken weinig woorden maar de woorden die ze gebruiken zijn belangrijk. Doorgaans spreken ze in hele zinnen ook al zijn die maar een woord lang, terwijl de meeste mensen maar een eind weg praten: hun gesprekspartner pikt de essentie wel op. Iemand met Asperger mist het vermogen om te deduceren, dus als je niet exact zegt wat je bedoeld, bestaat de kans dat het verkeerd wordt uitgelegd, en kunnen deze mensen de je tekst woordelijk herhalen om te bewijzen dat je gezegd hebt wat je niet bedoelde! Dus hoewel ze een uitstekend gevoel hebben voor ironie in een literaire context, waar je die kunt verwachten, kunnen ze een ironische opmerking in een alledaags gesprek letterlijk opvatten.
Een voorbeeld uit het boek: Iemand vraagt de man met Asperger of hij een fijne dag heeft gehad. Hij antwoord met “ja.” Dit geeft de uitwisseling iets definitiefs: dat de spreker het bij dat ene woordje laat, lijkt te beduiden dat hij het gesprek niet wil voortzetten, in plaats van dat hij niet weet hoe het verder moet. Later probeerd zijn vrouw hem duidelijk te maken dat de vraag een blijk van interesse was en dat hij die moest belonen met iets meer dan een “ja”of “nee”. De man vraagt om een voorbeeld van een wat langer antwoord en zijn vrouw oppert dat hij iets zou kunnen zeggen als”Het was vandaag nogal druk op de snelweg.”. De man kijkt haar verbijsterd aan en antwoord: Maar dat is het toch elke dag.” Dat geeft aan hoe ingewikkeld het sociale verkeer tussen mensen is, vooral de “gezellige”gesprekjes waarin de woorden die we zeggen iets anders betekenen dan we bedoelen.
WBT  emoties:
De Asperger man schrijft:Laat duidelijk zijn dat ik gezegend ben met het volledige scala aan emoties……Er zijn echter emoties die ergens halverwege evocatie en expressie geblokkeerd raken….Ik heb enorme problemen met het verbaal uiten van affectie. Dat is niet louter een kwestie van gene of verlegenheid. Ik snap dat het voor anderen moeilijk te begrijpen is maar het kost  me een enorme wilskracht om mijn vrouw te vertellen wat ik voor haar voel…schrijven is een methode die wellicht vruchtbaarder zou zijn.
De vrouw schrijft: Men denkt wel dat Aspergers nors en onverschillig zijn omdat zij moeite hebben met empathie. Volgens mij klopt daar niets van. Waar het vaak om gaat, is de perceptie van iemands lijden. Als een Asperger het lijden herkent, leeft hij mee en zie je wel degelijk tranen en boosheid. Wanneer iemand ziek is staat de Asperger klaar om te helpen en heeft hij een praktische oplossing bij de hand. Hij is echter niet is staat de sussende meelevende geluiden te laten horen die vaak net zo doeltreffend zijn als de praktische oplossing….Ik ben er ook aan gewend geraakt er niet op te rekenen dat er iets gebeurt als ik er niet om vraag. Ik heb geleerd duidelijk te zijn over wat ik wil: een knuffel, een kopje thee of wat voor troostends dan ook. Wanneer je iets van iemand met Asperger verlangt zul je dat die persoon expliciet duidelijk moeten maken door het te verwoorden.
WBT werken:
Het volgende viel me op omdat wij daar ook met Tom op school tegen aan lopen:
Het manco bij iemand met Asperger is dat hij zelf geen initiatief toont en niet vooruit kan denken…een verantwoordelijke baan is dus meestal niet geschikt.
Mensen met Asperger hebben behoefte aan sturing en duidelijkheid.
Nou was een opsomming van de dingen die voor mij er uit sprongen en zeker heel herkenbaar zijn.
Hopelijk hebben jullie er wat aan!