Het sprookje van het gedragsgestoorde lelijke zwaantje.

Nu gaan we een experiment doen.

We plaatsen de 12 jarige Twan Aalf, leerling uit groep 8, in groep 5. Die twaalfjarige Twan is een doorsnee kind, dat functioneert als een echte en gewone 12-jarige en komt uit een zeer evenwichtig gezin.

(Geen echtscheiding, geen drugs, geen huiselijk geweld, geen incest, geen plantage op zolder, geen sociale minderheidsgroepering, geen culturele minderheidsgroepering, geen afwezige vader, wel een meevoelende juf voor de klas, verzin maar verder, enig sarcasme mag je erbij gebruiken.)

Deze Twan plaatsen we in groep 5 en hij wordt behandeld als al die andere 9-jarigen. Met alles doet hij mee: tafels, dicteewoorden, ha fijn AVI 10, begrijpend lezen in de klas, spelen op het plein, tekenen, kringgesprek, alles, maar dan ook alles.

Het gaat, verrassing, fout met Twan. Er wordt geopperd om een klas over te slaan. Dat gebeurt ondanks de twijfel aan zijn sociale en emotionele vaardigheden. Hij speelt in groep 6 met niemand, heeft geen vriendjes, wordt gepest, slaat terug, is lichamelijk sterk, speelt veel met kleinere kinderen, want die accepteren hem zonder enig voorbehoud. Hij heeft ruzie met de leerkrachten en schold zelfs de directeur uit voor……(laat dat maar even zitten).

De eerste weken is Twan rustig in groep 6, maar dan komt er geen werk meer uit zijn handen, ook niet de extra opgaven, geleend uit groep 7.

Twan nog een jaar versnellen? Waar is het einde? Hij kan niet eens zijn werk plannen. Ja, waar zou hij dat geleerd moeten hebben?

Twan verdwijnt tenslotte, na een poging brugklas VWO (Cito testgetal 549), via Havo naar het VMBO. Zijn ouders melden op een Hint-avond dat hij nu eindelijk gelukkig is.

Zeker, hij is weer onder gelijken, net als in groep 5. Dit proces is hem bekend en dit kan hij hanteren.

Na dit experiment overweegt de directeur van de basisschool om deze vreemdsoortige Twans in het vervolg maar gelijk te plaatsen op het VMBO, want dat komt er toch van. De gewonnen energie kan dan naar kinderen gaan die er zelf wel moeite voor doen.

Maar weet de directeur dat Twan later op zijn pootjes terecht gaat komen?

Veel later:
Twan maakt het VMBO af, trouwt en werkt hard (eindelijk kan hij zijn vaardigheden exploiteren). Hij valt op bij de bazen. Zijn inzicht in mensen en in het werk bezorgt hem promotie, zijn onbekwaamheid in het omgaan met mensen brengt hem ontslag. Zijn vrouw stimuleert hem en Twan start een van de weinige bedrijfjes die ondanks de recessie groeien. De kinderen van Twan hebben een rijke, maar zeer ontoegankelijke vader. De kleinkinderen van Twan ook (doordenkertje!).
De kleinkinderen lijden er onder. Maar dat kon die directeur nooit geweten en gebruikt hebben bij zijn beslissing.

Dit stukje is geschreven door Arie van Kessel, een lid van HINT.
Ik vond het zo’n pakkend en herkenbaar stukje dat ik het jullie niet wilde onthouden…….

Heerlijk vakantie!
Behalve dan dat het al drie dagen keihard regent…
Als troost mochten Tom en Job bij de bibliotheek allebei een computerspelletje huren.
Dat gaat niet zonder slag of stoot.
Eerst wordt er heftig gediscuseerd wie er aan de beurt is om een spelletje te kiezen (normaal mogen ze dit om de beurt) ik wist dat het de beurt van Tom was en vertelde dat ook.
Job was toen zo slim om te bedenken dat hij dan wel zelf zijn spelletje zou betalen.
Nou dat vond ik geen probleem dus opgelost dacht ik, allebei een spelletje.
Ja dat dacht ik dus….Tom was het er totaal niet mee eens!
Het was zijn beurt en dan kon het niet zo zijn dat Job ook een spelletje mocht uitzoeken…
Kijk dat is nu typisch iets van Tom, hij kan daar even niet op schakelen, het is anders dan eerder was afgesproken dus is hij het er niet mee eens.
Het kost dan veel moeite om uit te leggen dat Job zelf betaald en daarom ook een spelletje mag, Tom luistert op zo’n moment niet en wil alleen maar zijn visie verkondigen.
Dat kost mij en Sander dus vaak veel energie voordat je hem dan zo ver hebt dat hij bereid is om te luisteren moet je praten als brugman.
Gisteravond ook zo iets: Sander tekent al een paar avonden met Tom, voor Tom gaat slapen.
Voor Tom is dat dus aanleiding om er van uit te gaan dat dat nu elke avond gaat gebeuren.
Dus toen Tom gisteravond om half 10 (terwijl hij dus al anderhalf uur boven was en de poppetjes altijd meteen bij het nar bed gaan getekend worden) naar beneden riep of papa een poppetje wilde komen tekenen zijn Sander nee.
Ha, dat was dus niet zoals Tom het had bedacht en dat was te merken ook.
Hij werd boos en leek niet te snappen dat het poppetje nu niet meer getekend werd.
Sander zei hem dat hij alleen mocht roepen om ondergestopt te worden.
Een kwartier naderhand riep Tom om mij (goh dat had ik nu niet kunnen bedenken….)
Ik moest onderkomen stoppen en ondertussen de hele zaak lijmen.
Papa is gemeen en wil nooit iets doen voor mij, en jij mag van hem ook niet naar boven komen…begint Tom.
Dat laatste is een poging van Sander om mij te beschermen omdat hij weet (dat vertel ik hem ook altijd haarfijn haha) dat Tom nu mij gaat claimen en uit zijn bui gehaald moet worden en dat kost heel veel energie.
Tom is na zo’n voorval met zijn vader meestal boos en verdrietig en kan daar niet mee uit de voeten (logisch want het zijn emoties!)
Dus moet iemand hem daar bij helpen en dat kost tijd en veel energie omdat je moet zoeken naar de juiste ingang om het gesprek te starten en uiteindelijk op iets leuks uitkomen zodat Tom niet meer zo gefrustreerd is.
(Gisteren zijn we uitgekomen op het zelf bedenken van grappen zoals die in tekenfilms gebruikt worden.)
Althans zo voel ik het, Sander zegt dat ik me laat gebruiken door een verwend jongetje.
Ik moet zeggen dat dit (gelukkig) het enige is waar wij het niet over eens zijn in de omgang met Tom dus het levert nog wel een leuke discussies op tussen ons!
Ik denk dan dat Sander wat meer tijd moet nemen om Tom uit te leggen waarom het niet kan en daarbij aangeven onder welke voorwaarden het de volgende keer wel kan en soms denk ik ook geheel pedagogisch onverantwoord : teken dat *** poppetje gewoon dan zijn we overal vanaf.
Sander vind dat Tom de zaak uitbuit en is onverbiddelijk er wordt geen poppetje getekend.
Waarschijnlijk hebben we allebei een beetje gelijk!

Inmiddels hebben we voor Tom op school het laatste gesprek van dit jaar gehad.
We zijn met zijn allen tot de conclusie gekomen dat Tom goed vooruit is gegaan afgelopen schooljaar.
Mede door de inzet van de juf en de intensieve begeleiding van IE-quest is Tom goed in zijn vel gekomen.
Hij maakt nu redelijk zijn werk en laat meer zien wat hij kan.
Natuurlijk is het nog steeds niet vergelijkbaar met klasgenoten maar wij zijn al heel blij dat hij nu werk maakt en geen storend gedrag meer vertoond in de klas.
We hebben kennisgemaakt met de nieuwe leerkrachten, de juf voor op de maandag die me erg aardig lijkt en waar ik ook vertrouwen in heb en de leraar die Tom op dinsdag, woensdag en donderdag krijgt(jawel hij is later aangeschoven!) tja wat zal ik daar van zeggen….
Tijdens het gesprek waar hij maar kort bij aanwezig was kwam hij ongeïnteresseerd over, hij was met van alles bezig behalve met het gesprek, de tafel en de neo van Tom waren veel interessanter.
Op de vraag van ons hoe hij het ziet om Tom in de klas te krijgen gaf hij als antwoord dat hij het nu wel wilde omdat er goede begeleiding is en dat was er vorig jaar (nog) niet.
Verder gaf hij te kennen dat hij het prima vind dat kinderen die eigenlijk naar bijzonder onderwijs moeten op een reguliere school blijven, mits het hem niet meer dan 10 minuten per dag extra kost.
Tja, wat moet je met zo’n antwoord?
Afwachten wat er gebeurd wanneer Tom de eerste keer de limiet zal overschrijden van 10 minuten dan maar….
Het wekt niet veel vertrouwen bij mij in ieder geval!
Het hielp er ook niet aan mee dat de andere mensen van school die aan tafel zaten meteen insprongen en aangaven dat hij het zo niet bedoelde.
Echt iedereen deed zijn mond open behalve de nieuwe leerkracht zelf, die bleef stil en dus naar mijn mening bij zijn standpunt.
Sander heeft daarop aan de lerares van dit jaar gevraagd hoeveel minuten het haar per dag koste maar kreeg door het gekakel geen duidelijk antwoord.
Nou ja, we zijn natuurlijk ook verwend het afgelopen jaar met een juf die zich enorm heeft ingezet!
Maar dan nog, ik weet niet of mensen dit herkennen, mijn gevoel zegt dat die nieuwe leraar niet goed is maar dat is natuurlijk niet uit te leggen juist omdat het een gevoel is maar ondertussen is het er wel….
School heeft duidelijk aangegeven dat dit de beste oplossing is voor Tom om met de groepsgenoten van afgelopen jaar door te stromen naar deze leerkrachten.
Ik heb mijn zorg uitgesproken en de directeur heeft me verzekerd er alle vertrouwen in te hebben dat het goed zal lopen bij deze leerkrachten.
Dus ik ga gewoon maar afwachten en kijken hoe het loopt….
Ik houd jullie na de vakantie op de hoogte!
Voor Job heb ik in september een gesprek met de juf, de coördinator en iemand van IE-quest.
Dat mag ook wel aangezien ik pas vanaf eind mei bezig ben om IE-quest een afspraak te laten maken met school.
Dit wilde maar niet lukken….
Uiteindelijk heb ik zelf voor elkaar gekregen, op de laatste vrijdag voor de vakantie, dat er een datum geprikt is op school en deze datum doorgegeven aan IE-quest.
Pfff als je ook niet OVERAL zelf achteraan gaat dan gebeurd er dus NIETS en daar baal ik dan weer van!
Voor het geval iemand zich nog afvraagt waarom ik zo mondig ben haha….HET IS NODIG!