Tom is vandaag vastgelopen op het huiswerk voor morgen.
Het lukt hem niet het te maken, hij loopt vast bij de uitleg van “anoniem” (Nederlands) waarbij de uitleg in de tekst moet staan. Achter het woord staat dat het betekend dat mensen hun naam niet noemen. Tom vind dit niet voldoende, volgens hem hoort er ook bij dat mensen niet zichtbaar zijn en niet vertellen waar ze vandaan kom en ed. Hij kan voor zichzelf dus niet het “juiste”antwoord vinden. Dat had tot gevolg dat hij vastliep en niet meer verder kon gaan.

Al het huiswerk voor morgen moest nog gemaakt worden. Helaas is er een begeleidster van Zcare ziek en een ander had dinsdag examen zodat hij deze week nog geen huiswerkbegeleiding heeft gehad. Dat zal zeker ook meespelen, nu moest hij het zelfstandig (met een beetje hulp van mij) maken.

Tom is erg verdrietig dat het hem niet lukt, en geeft aan dat hij nu wellicht dit werk moet inhalen en daarbij ook weer nieuw werk krijgt dus dat het op gaat stapelen en daar maakt hij zich grote zorgen om.

Hopelijk heb jij tijd om dit met hem te bespreken donderdag.

Aankomend weekend gaat Tom naar het logeerhuis, soms levert dit wat spanningen bij hem op, het kan dus zijn dat je daar vrijdag of maandag wat van werkt in de klas.

Groetjes Jacqueline

Ik zou nog wat meer vertellen over de vakantie.
In de laatste week van de vakantie zijn we nog een midweek naar Duinrell geweest. Het was een geslaagde week. Wat ik erg leuk vond was dat we de avonden met zijn 4en hebben doorgebracht en lekker hebben gekletst.
Je merkt dan echt dat de jongens ouder worden en al over van alles mee kunnen praten, het is leuk om hun ideeën, visies en fantasieën te horen.
Verder konden de jongens ook al zelfstandig het park in en heeft vooral Tom met de buurkinderen vriendschap gesloten en daar ook veel mee gespeeld.
Een middag zijn we naar de zus van Sander in Scheveningen geweest, lekker even naar het strand en daarna bij haar en haar kinderen gegeten.
Reuze gezellig, ware het niet, dat Jelle de middag aan het strand minder leuk vond.
Hij kroop in een hoek tegen een windscherm en heeft alleen maar geroepen, ik wil naar huis, ik wil naar huis, ik wil naar huis, het is hier saai, kunnen we gaan…..
Pfff, als de een niet moeilijk doet dan is het dus de ander wel haha!!
(er zijn mensen in onze vriendenkring die dit zeker zullen herkennen…)
Een “normale”dag(dat iedereen tevreden en blij is) zullen wij niet snel mee gaan maken denk ik, maar goed het zij zo.
De laatste zondag van de vakantie hebben we een bezoek gebracht aan een meisje wat bij Tom op Herlaarhof zat en waar hij een beetje verliefd op is.
Wij vonden dat we een bezoekje moesten plannen omdat het voor hem erg belangrijk is, en wij zelf nog wel weten hoe verliefd je op deze leeftijd kunt zijn……
Zo gezegd zo gedaan, dus we gingen richting Rotterdam met een kind wat best en beetje zenuwachtig was!
De ouders van het meisje kenden we niet goed.
Omdat zij met openbaar vervoer moesten komen naar Vught waren zij vaak niet aanwezig op de standaard ophaal- en vertrektijden van de kinderen op Tom’s groep op Herlaarhof dus het was ook even afwachten of daar een klik zou zijn.
Dat laatste was geen probleem, dat zat wel goed en met de kinderen ging het ook goed, die waren blij dat ze elkaar weer zagen!
We merkten dat de ouders van het meisje het zelfs wel prettig vonden om eens met “gelijkgestemden” te praten, omdat zij de contactmomenten met de andere ouders van de groep hadden gemist was dat voor hen iets wat ze nog niet zo kenden.
Ook voor ons is het altijd weer fijn om weer met mensen te praten die soortgelijke ervaringen hebben dat doet altijd goed, je weet dan dat je niet de enige bent die door zo’n proces gaat, het schept toch een soort band.
Met een goed gevoel gingen we dan ook weer huiswaarts en was de vakantie weer aan een einde gekomen.

Gelukkig was alle informatie vooraf zo duidelijk voor Tom dat het in de vakantie geen spanningen heeft opgeleverd voor hem.
Hij gaf aan dat hij wel zenuwachtig was maar wie zou dat niet zijn wanneer je overstapt van basis- naar voortgezet onderwijs.
De randvoorwaarden zijn in onze beleving goed geregeld.
Er is huiswerkbegeleiding van Zcare, het vervoer met de taxi is gelijk gebleven, hij wordt weer om 8.00 opgehaald (wat een heerlijke tijd is, zeker vergeleken met vroeger toen hij al voor half 8 de deur uit moest…) en als klap op de vuurpijl heeft hij dezelfde chauffeuse als vorig jaar.
Maar ja, die zware tas….. zo, dat is ECHT een zware tas die kan hij niet op zijn rug (hij gebruikt een rugzak) dragen wanneer hij naar Zcare fietst.
Dus werd er door ons als oplossing een pakkendrager op zijn mountainbike gemonteerd.
Leuk bedacht, maar de pakkendrager is niet groot genoeg en de spanbanden krijgt hij er zelf niet omheen…
Haha, daar moeten we dus nog een oplossing voor bedenken!
De eerste week verliep uitermate goed, er was een duidelijk programma deze introductieweek en alles was volgens de normale schooltijden dus geen uren meer en geen uren minder.
Gymles, een blokuur op vrijdag was iets waar Tom erg tegen op zag, vooral het douchen na de les.
(trouwe lezers weten dat douchen voor Tom vaak een probleem is)
Hij heeft dit zelf bespreekbaar gemaakt met zijn mentor en samen hebben ze daar goede afspraken over gemaakt.
In dit geval is het zo dat Tom er tot de herfstvakantie 20 minuten over mag doen en dat hij gaat proberen om het zo snel mogelijk te doen.
Heerlijk toch dat dit soort dingen bespreekbaar zijn op school!!
Deze week begon het “echte” werk, we merken nu ook al wat spanningen bij Tom.
Vandaag kwam er ook een mailtje van school dat Tom een keer was geblokkeerd en dat ze met het team gaan kijken wat een goede oplossing is en hoe ze de druk wat kunnen verminderen voor hem.
Fijn dat ze zo mee willen, en kunnen werken daaraan, op deze school!
Vooralsnog houd hij wel zijn hoofd boven water en is over het algemeen in staat om zijn frustratie bij zichzelf te houden.
Maar eens kijken hoe het allemaal gaat lopen!

De eerste weken van de vakantie zijn goed verlopen.
Tom is 5 dagen op kamp geweest, met zijn eigen groep, bij het logeerhuis van Herlaarhof.
Wat we meekregen is het redelijk goed gegaan. De laatste dag was wel erg moeilijk voor Tom ze moesten namelijk spelletjes doen.
Nu is spelletjes doen voor Tom zo wie zo al moeilijk, al die regels en al die mensen die zich niet exact aan de regels houden, (als de regels al goed uitgelegd en duidelijk zijn..dat is meestal ook niet het geval..) dat is voor hem een hele opgave.
Voor Tom zijn regels dan ook regels en in zijn beleving dient een ieder zich daar het precies aan te houden, gebeurt dit niet, zal hij daar zeker wat van zeggen en dat leidt vaak weer tot confrontaties.
Op zich al een hele opgave dus!! Nu wil het geval dat de kampweek in het teken van “ondersteboven” stond.
Alles was dus anders dan anders, ook de regels bij de spelletjes waren dus precies andersom…..Pfff jullie voelen het al aankomen…..super verwarrend dus!!
De laatste avond belde de groepsleiding dan ook op dat het niet zo goed gegaan was.
Niet alleen met Teun maar ook met anderen in de groep was het die dag niet zo goed verlopen.
We begrepen dat een kind zelfs moest worden opgehaald door de ouders omdat het niet meer ging.
In ieder geval gaf Teun aan dat hij die avond graag naar huis wilde en niet de ochtend daarna zoals eigenlijk volgens het programma de bedoeling was.
Groepsleiding informeerde ons daarover, tja wat doe je dan… we hebben hen gevraagd wat zij adviseerden en zij gaven aan dat ze vonden dat hij beter kon blijven om het kamp mee af te sluiten.
Ons onderbuikgevoel zei wat anders, zeker na het horen van hoe de dag was verlopen met de spelletjes.( en ja jullie weten het onderbuik gevoel is hier inmiddels heilig Haha)
We hebben hem dan ook die avond naar huis gehaald en dat was de juiste keuze, hij was bekaf!
Als hij langer zou zijn gebleven was het vast misgegaan en dat was voor hem ook weer een teleurstelling geworden, nu heeft hij er leuke herinneringen aan.
Buiten het kamp waren er voor de kinderen nog uitstapjes met Z-care en zijn ze met opa en oma nog weggeweest.
We hebben wel gemerkt dat het voor Tom fijner is om met regelmaat een dag weg te gaan dan meerdere dagen achter elkaar in een groep te verblijven, al weer wat opgestoken dus!!
De laatste drie weken hadden wij zelf vakantie.
De tweede week daarvan was Tom erg verkouden en benauwd, hij kon er niet van slapen en was enigszins in paniek.
Nu is dat altijd lastig bij Tom, hij is namelijk in onze beleving redelijk snel in paniek dus wanneer is het dan ernstig.
Eerst maar eens stomen boven heet water, paracetamol en kijken hoe het gaat.
Nog niet goed dus, mijn zus gebeld of ze reiki wilde komen doen, die kwam en ging met hem aan de slag, ondertussen had Sander bij zin ouders Dampo gehaald dus na de reiki behandeling kon Tom ingesmeerd met Dampo weer richting bed….
Na korte tijd stond hij weer beneden, het was echt te benauwd voor hem.
Tja, dan toch maar de avonddokter bellen, we mochten komen en Tom ging daar aan de vernevelaar en kreeg een puffer mee naar huis.
Da’s ook wat zo’n puffer, om 4 uur werd Tom weer wakker omdat hij het benauwd had, geen probleem dacht ik, even puffen en hij kan weer proberen te slapen…
Ja, dat had ik gedacht, mooi niet dus, eerst moest de gehele beschrijving van de puffer en het medicijn door Tom gelezen worden.
Na 15 minuten was dat gebeurd maar toen kwam het dilemma: de dokter had gezegd 2x puffen en de apotheker had gezegd 1x puffen…..Tom compleet in verwarring en dan wil hij dus niets omdat het niet duidelijk is voor hem.
Mijn geduld was uiteraard niet opperbest rond half 5 in de nacht en uiteindelijk heb ik hem de keus gegeven of puffen of niet maar ik ga over 5 minuten terug naar bed.
Gelukkig hielp het en besloot Tom dan toch maar te puffen.
Niet zonder slag of stoot, in de omschrijving stond namelijk dat je rustig moet zijn om te puffen en Tom trok (terecht maar hoe kan het anders wanneer je zo benauwd bent..)de conclusie dat hij niet rustig was en dus eigenlijk niet mocht puffen, verder vond hij dat hij last had van de bijwerkingen van duizeligheid en misselijkheid…
Aan mij dus de taak om dat alles weg te wuiven en hem op andere gedachten te brengen.
Ik weet niet meer hoe maar uiteindelijk is het gelukt en is hij gelukkig weer in slaap gevallen.
Jammer was wel dat hij net die dagen met opa en oma naar de camping zou zijn gegaan dat kon dus niet doorgaan maar ach volgend jaar weer nieuwe kansen!
Volgende keer meer over de vakantie!!