Het is echt weer december hier in huis.
Tom heeft het enorm moeilijk en gooit overal deuren dicht…
De afgelopen dagen hebben we hem weer een aantal keer op school op moeten halen, ook het logeerweekend op Herlaarhof verliep niet goed en zaterdagavond zat hij er zo doorheen dat we hem ook daar hebben moeten ophalen.
Vanavond had ik een flinke encounter met hem over een paar sokken, het ging eigenlijk nergens over, maar hij liep er op vast en ging al schreeuwend en smijtend met deuren naar zijn  kamer.
Dat heb ik lang niet meer gezien.
Ik vond dat ik zijn gedrag in deze situatie niet hoefde te pikken, en ging achter hem aan.
Dat leidde tot meer frustratie en ik kreeg allerlei verwensingen naar mijn hoofd geslingerd.
Toen ik boven op de gang voor zijn deur stond ging de deur open en spuugde hij naar mij.
Dat ging me toch echt even te ver!
Ik ben zijn kamer binnengegaan en heb hem vastgepakt en verteld dat hij zo niet met mij om hoeft te gaan,  dat er voor diegenen die dit soort dingen doen geen plaats is in ons huis.
Nu zit hij nog steeds boven en wenst niet met mij te praten.
De leraar heeft de afgelopen dagen soortgelijk gedrag meegemaakt, wanneer hij met Tom ergens over wil praten luistert Tom niet en draait zijn hoofd weg.
Wat ik terug hoor van de leraar, pakt die het netjes en zeer respectvol  aan en wil hij afspraken maken met Tom om het voor hem zo duidelijk mogelijk te maken maar Tom weigert om mee te werken en het gesprek aan te gaan.
Jammer dat hij dat doet, het zou hem zo veel meer opleveren als hij het gesprek zou aangaan….
Een vriend van ons gaat elke woensdagmiddag met Tom fietsen of een andere sportactiviteit doen.
Afgelopen woensdag informeerde hij van te voren of Tom er die middag klaar voor was, dat leek wel zo te zijn in mijn beleving.
Helaas blokkeerde Tom 2 minuten voor dat deze vriend hem kwam ophalen en ging het hele feest dus niet door.
Dat kan gebeuren, dat is zo maar het is wel erg vervelend als je dan hoort dat de bewuste persoon die dag allerlei dingen had verzet om het fietsen met Tom door te kunnen laten gaan….
Kort samengevat is er dus op dit moment eigenlijk niets wat Tom aankan, alles is hem te veel en dat is pittig.
We zijn ons er van bewust dat we niet dezelfde weg in willen gaan als voorheen, de weg waarin alles om Tom draait.
We hebben nu, heel stoer, min of meer samen afgesproken dat  we het aankijken tot januari maar dat er dan wel een vooruitgang te zien moet zijn.
Als dat niet zo is…..
Ik schrijf het met tranen in mijn ogen , maar dan moeten we inzien dat het niet haalbaar is om Tom thuis te laten wonen.
Pfff dat doet wel even iets om het zo op te schrijven, het staat nu zwart op wit en dat maakt een hoop emotie los….

Hallo,

Vandaag vóór de gymles kwam Tom vertellen dat hij gisteren een slechte dag heeft gehad, dat de douches te warm zijn op school en dat hij gym sowieso niet leuk vindt. Ook vertelde Tom dat jullie mij daarover een mailtje zouden sturen. Al met al leek het erop dat Tom het erop aan wilde sturen dat hij niet mee hoefde te doen.
Ik heb hem vervolgens gewezen op de afspraak die we vorige week gemaakt hebben: In principe meedoen met de gymles.
Zover is het niet gekomen omdat Tom weigerde. Hij heeft zich niet omgekleed en heeft alleen maar gekeken.

Ik wil daar nog met hem op terugkomen, maar wil aan jullie vragen op welke manier ik dat het beste kan doen en wat de strekking dient te zijn. Ik wil graag dat Tom zich aan de afspraken houdt die we met elkaar maken, maar begrijp anderzijds ook zijn angst.

Vriendelijke groet,
De leerkracht

Hoi leerkracht,
Ik heb vanavond nog met Tom gesproken over de gymles(had idd beloofd dat ik zou mailen, is me ontschoten excuses daarvoor)en hem gevraagd waar het grootste probleem zit.
Tom geeft aan dat douchen het grootste probleem is.
Douchen is “historisch”gezien altijd al een probleem voor Tom geweest.
Op momenten dat hij slecht in zijn vel zit lukt hem dit bijna niet.
Waarschijnlijk heeft het ook te maken met een vervelende ervaring die hij in het verleden heeft gehad bij een weekend opvang, er is toen een machtstrijd ontstaan over douchen en men heeft Tom toen 3 uur in de badkamer op een krukje laten zitten, hij heeft toen uit frustratie letterlijk de haren uit zijn hoofd getrokken.
Wat is nu wijsheid? Tom weet dat wij het belangrijk vinden dat hij douchet en dat hij ook op andere plaatsen dan thuis moet douchen, juist omdat hij dit zo moeilijk vind.
Daarbij komt dat het wel zo fris is om na het sporten te douchen.
Echter kunnen we begrijpen dat het wanneer Tom minder goed in zijn vel zit, douchen voor hem een groot obstakel is.
Ik vind het dan ook heel moeilijk om in deze aan te geven wat wijsheid is.
Thuis zijn er vaste dagen dat Tom moet douchen en gaan we daar “op gevoel” mee om, als we inschatten dat het niet haalbaar is, stellen we voor dat hij aan de wasbak wast of slaan we het een keer over.
We merken dat dit af en toe echt nodig is, en dat het op zo’n moment enorm veel rust geeft voor Tom als hij niet hoeft te douchen.
Het is wel zo, dat wij bepalend zijn in het wijzigen van de afspraak.
Uit het gesprek met Tom begreep ik dat het op school niet mogelijk is om in privacy aan een wasbak te wassen, dus die optie valt dan al af.
Ik weet ook niet of het voor jou haalbaar is om per keer in te moeten schatten of het wel of niet zal lukken, het is een fingerspitzengefull wat je misschien krijgt als je Tom beter leert kennen.
Als het helpt om de gymles wel mee te kunnen doen zouden we Tom voor kunnen stellen dat hij voorlopig niet douchet maar op termijn (en dan zouden we misschien een datum moeten stellen) als hij beter in zijn vel zit, wel gaat proberen om te douchen.
De keren dat hij dan nu niet op school douchet zou hij dan wel ’s avonds thuis extra moeten douchen.
Hoe denk jij er over? Misschien heb jij nog andere voorstellen? We horen het graag!!
Ik denk wel dat je er vandaag goed aan hebt gedaan dat hij niet mee hoefde te gymmen, hij ziet er erg tegenop en dat kan, jammer genoeg, voor hem een reden zijn dat het hem niet lukt om naar school te gaan
Groetjes Jacqueline

Ja, dat douchen blijft een probleem voor Tom!
Zijn er andere mensen die daar ervaring mee hebben? Hoe lossen jullie het op? Tips zijn zeer welkom!!
Gisteren en vandaag is Tom gelukkig wel naar school gegaan, morgen is hij een dagje vrij.
Vanavond onder het eten vertelde Tom wel aan dat hij graag weer informatica wil krijgen op school en dat hij op vmbo/havo nivo wiskunde wil krijgen.
Hij had in zijn wiskunde boek gezien dat er ook een methode vmbo/havo was, en dit ook al aan de leerkracht voorgelegd.
Deze had geantwoord dat de methode er niet was op school.
Ik heb met Tom besproken dat hij eerst maar eens tot rust moet komen en dat we daarna wel gaan kijken of hij meer uitdaging kan krijgen.
Gelukkig was Tom zelf het daar ook mee eens…

Na een goed gesprek met de leerkracht van Tom hebben we afgesproken dat Tom donderdag weer zou starten op school.
Tot de kerstvakantie blijft Tom op de woensdagen thuis om nog tot rust te komen.
Alles in kannen en kruiken dachten wij…
Alleen was dat voor Tom toch nog anders, donderdagochtend kwam hij maar moeizaam uit bed, en beneden aangekomen ging hij direct in de bank liggen en trok een deken over zich heen.
Zelfs zijn hoofd was verborgen en hij was niet aanspreekbaar.
Dat was echt even veel gevraagd voor ons als ouders, we dachten dat alles zo goed voorbereid was!
Of zoals Sander het verwoorde: “het pad was strak geplaveid “.
Wat nu te doen? Jammer genoeg leiden zulke situaties vaak tot een stukje onbegrip tussen Sander en mij, ik ben meer van de zachte aanpak, en Sander van de confronterende aanpak, dus dan lopen we niet synchroon wat handelen betreft.
Er werd door ons dus druk onderhandeld en overlegd in de keuken.
Omdat wij een open keuken hebben moet dit voor Tom, ondanks onze pogingen het zachtjes te doen, te horen zijn geweest.
Op een zeker moment klonk er dan ook vanonder de deken het verwijt: “maar jullie vragen niet aan mij wat er is”.
Daarop ben ik redelijk bozig naar hem toegelopen en heb hem gezegd dat het voor ons ook onmogelijk is om te weten wat er in Tom’s hoofd speelt als hij niet aanspreekbaar is.
Tom zei daarop: “zodra het lukt kom ik naar jullie toe”.
Gelukkig, ik had weer contact, dat was al iets!
Ondertussen hebben we de taxi (voor de 3^e keer deze week) afgebeld.
Toen Tom uit de bank opstond heb ik hem duidelijk verteld dat hij rustig kon ontbijten en dat papa hem naar school zou brengen na het ontbijt.
Tom ging daar mee akkoord.
Het was ook enorm belangrijk, hij moest de stap nemen om weer naar school te gaan, hoe langer je dat uitstelt, hoe moeilijker het zal zijn denk ik.
Bleek dat de gymles het probleem was voor Tom.
We hebben hem aangegeven dat hij dit met zijn leerkracht kon bespreken, die had namelijk de dag ervoor in het gesprek gezegd dat Tom mocht aangeven wat moeilijk voor hem was.
Dus Tom is, weliswaar later dan de bedoeling was, donderdag weer begonnen op school.
Ik begreep van Sander dat hij vrolijk uit school kwam dus dat is een goed teken!
Zijn gymkleding zat nog schoon in zijn tas dus hij heeft niet meegedaan aan de gymles, ik heb er maar niet meer naar gevraagd, geen slapende honden wakker maken dacht ik….
Vrijdag is alles goed verlopen met naar school gaan.
We hebben bewust een heel rustig weekend gehouden, ik ben benieuwd hoe de volgende week gaat!!

Even een log over hoe de eerste schooldag op het VMBO is verlopen voor Tom, er zijn al mensen nieuwsgierig, wat lief en attent van jullie!
Het weekend is goed verlopen, Tom is prima door alle Sint perikelen heen gekomen dat is al heel wat.
Vol goed moed stapte hij dan ook op maandag in de taxi naar school.
‘s Avonds merkten we al dat de spanning toe begon te nemen, Hij was snel geïrriteerd, zijn stem ging een octaaf hoger en hij was moeilijk te bereiken.
Uiteraard was het eten niet goed en heeft hij 2 happen op, waarna hij demonstratief van de tafel vertrok.
“ik wist het wel” blèrde zijn broer olijk, “het maakt niet uit naar welke school Tom gaat, het gaat toch fout”.
Olie op het vuur dus… in ieder geval wel bij mij maar dat heb ik maar zo gelaten pfff.
Tom reageerde er gelukkig niet op.
Met het naar bed gaan kwam het verhaal er uit, alles was onduidelijk voor Tom, het werk wat hij moest maken was niet duidelijk geïnstrueerd en afgebakend dus hij wist niet wat hij moest doen, toen de leraar zei “begin maar met werken uit je boek”, toen Tom daarop zijn vinger opstak om op die manier om meer uitleg te vragen werd hem verteld dat hij nu niets kon vragen en moest werken.
De klas was druk ingericht, er waren kinderen die onaardig tegen hem waren geweest, en hij had zich de hele dag “de nieuwe” gevoeld.
Tja een hele vervelende ervaring dus…
Ik wil nu absoluut niet suggereren dat school zich niet heeft ingezet, dit is puur een beschrijving van hoe Tom het beleefd heeft.
Tom was erg overstuur en in tranen, hij gaf aan dat zijn “overspannenheid” nog lang niet over was en dat we ons daarin niet moesten vergissen.
Daarin heeft hij waarschijnlijk ook gelijk.
Afijn, conclusie: Tom kon dinsdag niet naar school en is thuis gebleven.
Gelukkig hebben we met school voor morgenvroeg een afspraak om te bespreken hoe we dit aan gaan pakken.
Wat we nu enorm missen is de steun die we voorheen vonden bij een van de stafleden van Zcare (zoals jullie in het vorige log hebben kunnen lezen)
Zij gaf ons in zulke situaties advies, bruikbare tips, bood een luisterend oor en ging altijd mee naar de gesprekken op school, ook daar had zij een grote toegevoegde waarde met haar kennis en inbreng.
We merken nu echt dat we steken hebben laten vallen omdat niemand ons daar op heeft kunnen wijzen, en daar balen we van!
Wellicht was deze overstap voor Tom dan wat soepeler verlopen.
Maar goed, belangrijk is, dat we er van leren voor de toekomst, dit zal niet weer gebeuren.
Een volgende keer zorgen we dat we meer betrokken zijn bij een stap, zodat het voor Tom (en ons) wat fijner kan verlopen.
Ha, als Tom straks 18 is kan ik als ervaringsdeskundige mijn eigen adviesbureau beginnen!